Bu verdiğim örnek dünyada tek olan örnektir. Zaten herhalde bir
başkasına da rastlamamız mümkün değil. En büyük düşmanı; hani şu ordularını
denize döktüğü düşmanı, Yunan başkomutanı Trikopis. Hiçbir zorlama olmadan,
hiçbir baskı olmadan her Cumhuriyet bayramı Atina’daki Türk büyükelçiliğine
gidiyor Trikopis, ATATÜRK’ün resminin önüne geçiyor ve saygı duruşunda
bulunuyor. Böyle bir saygıyı en büyük düşmanında uyandırabilen bir Mustafa
Kemal.

KARGOCU KIZ

Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Öğretim Üyesi ve eski
milletvekili Doçent Dr.Bahriye Üçok, 6 Ekim 1990′da Ankara’daki evine
gönderilen bir kitabın içine yerleştirilen bombanın patlaması sonucu yaşamını yitirdi. Üçok, İslam dininin yanlış yorumlandığını, oruç
tutmanın zorunlu olmadığını, İslam’da başörtüsü kavramının da
bulunmadığını savunuyordu…

Üçok suikasti yıllarca karanlıkta kaldı. Ve Mayıs 2000′de Uğur Mumcu
cinayetiyle ilgili Umut Operasyonu başlatıldı. Ankara’da yakalanan ve
kendilerine “Kudüs komandoları” adını veren sanıkların sorgulaması
sonucu Üçok’a yönelik olay da aydınlatıldı. “Tekin” kod adlı Ferhan
Özmen’in parmak izi, Üçok’a gönderilen bombalı pakette tespit edilen
parmak iziyle örtüşüyordu.

Prof. Dr. Muammer Aksoy’un 31 Ocak 1990′da Bahçelievler’deki evinin
girişinde silahla, Doç. Dr. Bahriye Üçok’un 6 Ekim 1990′da evine
gönderilen bombalı paketle 24 Ocak 1993′te Uğur Mumcu’nun aracına konan bomba ile ve 21 Ekim 1999 günü de Prof. Dr. Ahmet Taner Kışlalı’nın, otomobiline konan bomba ile öldürülmeleri olaylarını kapsayan Umut Operasyonu’na ilişkin davada, sanıklar, müebbet ve çeşitli hapis
cezalarına çarptırıldı.

Üçok’un hayatına mal olan bombalı paket, İstanbul’da Ekspres Kargo’nun Perşembe Pazarı Şubesi’nden postalanmıştı. Paketi teslim alan isim ise Gülay Calap adlı bir kargo görevlisiydi. O günlerde “Kargocu kız” olarak anılan 1970 doğumlu Gülay Calap, Doçent Üçok gibi Trabzon doğumluydu ve Marmara Üniversitesi İletişim Fakültesi’nde okuyordu.
İfadesinde paketi getirenlerin eşgallerini verdi, robot resimler
çizildi. Ardından kayıplara karıştı. Yıllar sonra, 16 Ocak 1994 günü ise
İzmir’de Türkiye Devrimci Halk Partisi İzmir sorumlusu olarak gözaltına
alındı. Örgütün PKK’nın bir yan kuruluşu olduğu öne sürülüyordu.
Mahkeme, Calap’ı 22 yıl 6 ay hapis cezasına çarptırdı. Umut Operasyonu davasında yargılanıp mahkum olan sanıkların davaları Yargıtay tarafından “Calap’ın mahkemede tanık olarak dinlenmemesi” nedeniyle bozuldu. Sonra o da mahkemeye getirildi ama sanık sandalyesinde oturan kişileri teşhis edemedi. Paketi teslim eden kişiden telefon numarası alırken yüzüne bakmıştı. “Orta boylu, ince bıyıklı bir kişi” diye hatırlıyordu ama ”Paketi veren kişiyi bugün yakalayıp getirseler, o şahıs demem mümkün değil” diyordu.

ŞİMDİ NEREDE?

İşte bir zamanlar “Üçok suikastinin kilit ismi” denilen, sonra ortadan
kaybolan ve ardından PKK ile bağlantılı bir örgüt nedeniyle hapse mahkum olup 12 yıl yattıktan sonra serbest kalan “kargocu kız” bugün nerede dersiniz? Gülay Calap, DTP’nin 8 Kasım 2007 günü yapılan kongresinde, önce Parti Meclisine, sonra MYK’ya seçildi. Şimdi ise DTP Genel Başkan Yardımcısı…

Üçok suikastindeki “kargocu kız” tam 17 yıl sonra DTP kongresinden
çıktı. Hem de partinin yöneticisi olarak…

Gülay Calap, Çanakkale’de 21 Mart 2007 tarihinde, DTP Parti Meclisi üyesi olarak katıldığı Nevruz etkinliğinde yaptığı konuşmada, bölücü terör örgütü PKK’yı ve lideri Abdullah Öcalan’ı övdüğü iddiasıyla, “suç ve suçluyu alenen övmek” suçlamasıyla adliyeye sevk edildi.
Çanakkale Sulh Ceza Mahkemesi’nde 2 yıla kadar hapis cezası istemiyle yargılanan Gülay Calap, bugüne kadarki iki duruşmaya katılmadı ve talimatla ifadesi alındı.
Calap hakkındaki davanın üçüncü duruşması 24 Ocak’ta yapılacak.

Cumhuriyetimizin kurucusu Ulu Onder’in , “Ne mutlu Turkum diyene!”
anlayısına karsi cikan herkes Turkiye Cumhuriyeti’nin dusmanidir ve oyle kalacaktır.

Not: Bu Yazı http://www.bizkackisiyiz.com adresinden alınan Serdar Hoş adlı kişinin yazdığı bir yazıdır.

Sıra size gelecek…

TÜM bu olanlara şaşırmayın.

Bunlar olacaktı.

Çünkü karşı devrimdir bu…

Niçin anlamıyorsunuz?..

*

Türkiye’nin son yıllarda yaşadığı hiçbir zaman sıradan siyasi çekişmeler değildi.

Rejimdi ortada olan.

Laik cumhuriyeti yıkıp, ABD’nin BOP projesi kapsamında “Ilımlı İslam” modelini kurmak isteyenler, masum maskeleriyle gelip saf kitleleri arkalarına alarak, önce siyasi iktidarı, yerel yönetimleri, bürokrasiyi… Peşinden bağımlı-bağımsız örgütleri-kurumları-kuruluşları ellerine geçirdiler.

Sonra en dibinden tepesine kadar devleti…

Sizler her sabah uyandığınızda bir başka parçanın “elden gittiğini” gazetelerden okumadınız mı?

Ya da o “Kanlı mı olacak, kansız mı?” sinyalini nasıl anlamadınız?

Adım adım geliyordu karşı devrim.

*

Ve uyuyordu Türkiye.

Gaflet de vardı, ihanet de…

Kimisinde; Batı medeniyetinden nefret eden dincilerin, Türkiye’yi AB’ye taşıyacağını umacak kadar ahmaklık…

Kimisinde; kendi çıkarını Türkiye’nin geleceğinden daha önde görecek kadar alçaklık…

Ama en çok; küçük pis hesaplar, değmez çıkarlar, basit ikbal beklentileri içinde olan aydınlar yaktılar Türkiye’nin canını. Biz onlara “aydınların ihaneti” diyorduk bu köşelerde.

*

Olan oldu.

Bu gördükleriniz; direnen, cumhuriyet devrimine ihanet etmeyen, boyun eğmeyen, yürekli, yiğit insanların temizlenmesi aşamasıdır.

Daha çok şey göreceksiniz.

Daha sabahlar çok beter haberlere gebe…

Sinmeyen, pısmayan, çocuklara sözü ve yüreği olan, vatana sevdalı insanların başlarına örülen entrikaları ve kirin-pasın içine sürüklenişlerini daha çok duyacaksınız.

Hálá anlamayan-görmeyen varsa…

Uzun sürmez…

Sıra gelecek.

BEKİR ÇOŞKUN/Hürriyet Gazetesi 22 Mart 2008

Sarı Öküzün Öyküsü

Eski zamanların birinde bir otlakta öküz sürüsü yaşarmış. Yaşarmış yaşamalarına ama civardaki aslanlar bir türlü rahat bırakmazmış onları.Hemen her gün saldırırlarmış bu sürüye.

Öküz dediğin öyle yabana atılır bir hayvan değil ki, bir araya toplandılar mı kolayca defetmesini bilirlermiş o koca aslanları. Gerçi bir iki sıyırık alırlarmış ama.. yine de boyun eğmezlermiş aslanların zorbalığına. Gün geçtikçe aslanları almış bir kaygı.

Ancak tavşan, fare gibi küçük hayvancıklarla beslenir olmuşlar. Git gide güçten düşmüşler. Eee, aslan bu, hiç fareyle doyar mı.

- ‘Her halde bize bu otlağı terk etmek düşüyor’ demiş Aslanlardan birisi. - ‘Evet’ diye tasdik etmiş diğerleri.

Nereye gideriz diye düşünürlerken ‘bir dakika’ diye bir ses duymuşlar gerilerden. Herkes dönüp bakmış sesin geldiği tarafa. Sürünün en çelimsiz, ama kurnaz mı kurnaz bir ferdi olan Topal Aslan’mış söze atılan.

-’Hayır’ demiş, ‘hiç bir yere gitmiyoruz. Siz bana bırakın, ben hallederim

bu işi.’

İnanmamış kimse ona ama haydi bir şans verelim ne çıkar diye düşünmüşler. O da almış yanına bir iki aslan gitmiş öküzlerin yanına. Beyaz bayrak çekmeyi de unutmamış. Öküzlerin lideri olan Boz Öküz başta olmak üzere beş irikıyım öküz yaklaşmış onlara. Sormuşlar ne istediklerini.

Topal aslan başlamış konuşmaya. Bir yandan da Boz Öküz’ün sivri Ve kocaman boynuzlarına bakıp ürperiyormuş.

- ‘Saygıdeğer öküz efendiler’ diye başlamış lafa. ‘Bugün buraya sizden özür dilemek için geldik. Biliyorum sizleri çok defa incittik, kimbilir kaçınızda şu pençemin izi vardır. Ama inanınız bunların hiç birini isteyerek yapmadık. Biliniz ki biz aslanlar barışçı bir milletiz. Hele öküzlerle hiç bir alıp vermediğimiz olamaz. Ancak evet size defaatla saldırdık, ama niye biliyor musunuz? Hep o sizin aranızdaki Sarı Öküz yüzünden. Onun rengi öyle sizinkiler gibi değil ki. Gözümüzü kamaştırıyor, aklımızı başimızdan alıyor.Onu gördükmü ne kadar barışsever olduğumuzu unutup size saldırıyoruz,ve sürünüze zarar veriyoruz. Yoksa bizim sizinle hiç bir alıp veremediğimiz yok. Onun yüzünden hepiniz zarar görüyorsunuz. Bir türlü hayatınızdan emin rahat rahat otlayamıyorsunuz, belki geceleri bile bizim kükrememiz sizin uykunuzu kaçırıyor. Bunların hepsi Sarı Öküz’ün suçu. Verin onu bize, siz kurtulun, biz de barış içinde yaşayalım’ demiş.

Boz Öküz,diğer önde gelenlerle görüşmek üzere geri çekilmiş. Hepsi de sıcak bakmışlar bu teklife. Bir tek yaşlı Benekli Öküz “olmaz” demiş ama kimseye dinletememiş sesini.

Zavallı Sarı Öküz kurban edilmiş aslanlara. Hepsi birden saldırmışlar zavallı öküzün üzerine. Bir ikisini fırlatmış üstünden ama bitkin düşmüş az sonra. Çırpınmış, haykırmış, yardım istemiş, yalvarmış, ama yokmuş onu işiten.

Diğerleri üzülmüşler üzülmesine ama elden ne gelir ki.Bütün sürünün selameti için bir öküz…,gerekliymiş bu.Gerçekten de günlerce sürüye hiç bir saldıran olmamış. Huzur İçinde geçer olmuş günleri.

Ama aslan milleti bu, ne kadar sabreder ki.Hele Öküz etinin tadını aldıktan sonra.”Acıktık” demişler Topal Aslan’a daha bir kaç hafta bile geçmemişken.

O da yine almış yanına bir kaçını, bir defa daha gitmiş Boz Öküz’ün yanına. - ‘Selam’ diye girmiş söze. ‘Gördünüz ya biz aslanlar ne denli uysal milletiz. Doğru kararınız için sizi bir daha kutlamak isterim. Siz de huzur içindesiniz, biz de. Ne mutlu. Yalnız buraya bunları söylemek için gelmedim. Büyük bir problemimiz var.’

- ‘Nedir?’ demiş Boz Öküz merakla..

- ‘Şu sizin Uzun Kuyruk’ demiş Topal Aslan. “Öyle uzun bir kuyruğu var ki nereden baksak görünüyor. O kuyruğunu salladıkça bizim de aklımız başimızdan gidiyor. Gözümüz dönüyor, sürüye saldırmamak için kendimizi zor tutuyoruz. Halbuki siz öylemi ya, hepiniz normal kuyruklusunuz. Bir onun suçu yüzünden korkarım hepiniz zarar göreceksiniz. Gelin verin onu bize bu mevzuyu burada kapatalım. Eskisi gibi barış ve sevgi içinde iki taraf da hayatını sürdürsün.

Boz Öküz yine istişare yapmış sürünün ulularıyla. Yine sadece Benekli Öküz olmuş karşi çıkan. Hepsi de “verelim gitsin” demişler.İstişare daha da kısa sürmüş bu defa. Dışlamışlar Uzun Kuyruk’u sürüden. Saatler sürmüş zavallının çırpınışları ama sonunda o da yenik düşmüş aslanlara.

Tekrar tekrar yinelenmiş bu olanlar. Her geçen gün daha da semirmiş aslanlar. Alabildiğince güçlenmişler. Öküzlerse her geçen gün daha da zayıflamışlar, seyreldikçe seyrelmişler. Aslanlar küstahlaştıkça küstahlaşiyorlarmış. Artık bir sebeb bile söyleme gereği duymuyorlarmış.’Verin bize şu öküzü yoksa karışmayız’ derlermiş sadece.

Zavallı öküzlerin hayır diyebilecek güçleri kalmamış. Hepsi birer birer can veriyorlarmış aslanların pençesinde. Boz Öküz de aralarında olmak üzere bir kaçı kalmış en sona. “Ne oldu bize, ne zaman kaybettik bu harbi aslanlara karşi, oysa ne kadar da güçlüydük?” diye sormuş biri Boz Öküz’e.

-”Biz” demiş Boz Öküz gözleri nemli ve sesi pişmanlıkla titreyerek

-’Sarı Öküzü verdiğimiz gün kaybettik bu harbi…’